Józef nie przestaje zadziwiać! Tym razem nagle zrobiło się… normalnie. Normalnie, ale jak to u Józefa: znienacka, błyskawicznie i zupełnie „od czapy”… Oto bowiem okres transferowy jeszcze się nie zaczął, a Polonia w zasadzie już ma… skompletowaną kadrę! Cud? Ktoś się na chwilę zapomniał? Jakaś zdumiewająca pomyłka? Nie wiem, nie pytam, zwyczajnie się cieszę!

...no i jeszcze Kaszubi... A idąc po kolei, to: górale, Kaszubi i krakowiacy. Trzy cudowne zwycięstwa kończące dziwną jesień przecięte równie zdumiewającym „cudem”, czyli porażką w Lubinie, gdzie w tym sezonie trzeba się naprawdę ostro spiąć, żeby przegrać.... Nie bez kozery ukradłem tytuł panu Bogusławskiemu: „Cud mniemany” był teatralnym hitem ponad grubo 200 lat temu, a mnie jesień 2011 kojarzyć będzie się już po wsze czasy z teatrem. I z Polonią Warszawa...

Sport nie istniałby bez kibiców – to prawda oczywista i nikomu nie potrzeba tego zjawiska tłumaczyć. Pełne trybuny – to daje siłę do walki, do wysiłku ... oklaski, okrzyki uznania, ryk podnieconego tłumu – to adrenalina, to nagroda za miesiące morderczych treningów i wyrzeczeń.

A jednak dobry Pan Bóg zlitował się nad nami w ostatniej chwili i nie zepsuł jubileuszu… a nawet przygotował coś ekstra: gol w ostatniej minucie meczu z Lechem zalśnił niczym brylant w koronie. No dobra: w kontekście stu lat to tylko jeden, mało istotny, wygrany meczyk, ale w kontekście „tu i teraz”, wobec tej oprawy, sztucznych ogni, wobec w końcu rozlicznych chmur czarnych nieodmiennie od lat, miesięcy i tygodni gromadzących się nad Polonią – to jednak było coś! Wzruszenie może nie takie jak po derbach – ale jednak… jakże uzasadniony prezent od losu! Panie Boże: gratulacje! Świetny „timing”!

To ja może przypomnę: w Polonii Warszawa czas nie płynie linearnie, lecz koliście. Dzieli się on na cztery fazy (odpowiedniki wiosny, lata, jesieni i zimy). Konkretnie są to:

FAZA A: nowa nadzieja (jest cudownie, nowy trener to geniusz, nikt tak pięknie nie wygrywa sparringów z wielkimi klubami, jesteśmy wspaniali, z utęsknieniem czekamy na nowy sezon, zaraz zlejemy całą ligę)
FAZA B: zdumienie (o! Ojej! A co to się stało, ale jak to?!...)
FAZA C: szukanie winnego (kto zawinił i dlaczego właśnie akurat trener?)

Dziś będzie nietypowo, zapraszam Was na „derbową wycieczkę w przeszłość”. Ostatecznie stulecie Polonii do czegoś zobowiązuje, prawda?

Wczorajszy mecz pomiędzy Polonią a Jagiellonią oglądałam w pociągu TLK relacji Gdynia Główna - Warszawa Centralna. I ta podróż przypominała mi właśnie to, co widziałam na boisku. Z jednej strony - niby nie ma na co narzekać. Bo ma być lepiej, bo dążymy do najwyższej jakości, bo wszyscy chcą dobrze, ale wiadomo remonty, kontuzje i mnóstwo czynników zewnątrznych.

Legia na antenie Antyradio żali się, że dostaje za mało biletów na derby Warszawy. I ja ich tutaj w całej rozciągłości popieram. Legia powinna dostać 750 biletów i ani jednego mniej. Im więcej kibiców gości, tym ciekawszy mecz. I większa mobilizacja w dopingu.

W Polonii Warszawa jest trochę tak jak we wspólnotach pierwotnych: czas tu nie płynie linearnie (do przodu) jeno cyklicznie (czyli kręci się w kółko). Coś jak w „Chłopach” Reymonta: tam była wiosna, lato, jesień i zima.

...jak Cię błaga lud... Zostałeś naszą ostatnią nadzieją. Poprowadź tę naszą grę tak, jak mówią, że umiesz. Bo rozumiesz, drogi Jeżu, my kolejny już raz przystępujemy do sezonu z nową nadzieją. I za każdym razem kończy się tak samo...