Do naszego miasta piłka nożna, a raczej jej ówczesna odmiana calcio, trafiła razem z Zygmuntem III Wazą, który ku ogromnemu zgorszeniu mazowieckiej szlachty był wielkim pasjonatem tego sportu. Wiadomo też, że zakochany w podwarszawskim Wilanowie, Jan III Sobieski zalecał tą grę swoim synom. Nowoczesny futbol, czyli ten na wzór angielski, zawitał do Polski pod koniec XIX wieku, czyli w okresie zaborów. Jego początków należy szukać w tworzonych przez Henryka Jordana parkach zabaw w Krakowie. W 1899 powstały pierwsze "jordanki" w Warszawie, ale prawdopodobnie w piłkę zaczęto w nich grać gdzieś koło 1903 roku. Stopniowo zawiązywały się drużyny szkolne i podwórkowe - w 1909 roku Sekcja Gier Warszawskiego Koła Sportowego skupiała już 20 drużyn szkolnych i prawie pół tysiąca zawodników!
W 1911 Sekcja zaangażowała do szkolenia kilku najlepszych drużyn lwowskiego trenera Mariana Steifera, także bramkarza tamtejszej Pogoni, który szybko skupił się na najlepszym zespole Koła "Koronie". Zdaję się, że to on też pierwszy zaczął przekonywać warszawskich uczniów, że jeśli chcą myśleć o jakichkolwiek sukcesach w bojach z zamiejscowymi zespołami muszą stworzyć jeden silny klub na wzór galicyjski. Problemem był zakaz carskich władz, które zezwalały na istnienie jedynie drużyn złożonych z uczniów jednej szkoły, pod ścisłym nadzorem wyznaczonego (czyli zaufanego zaborcom) nauczyciela tejże szkoły. Stąd chyba sprzeczne informacje na temat założenia drużyny Polonii, która na pewno już pod koniec 1911 rozegrała mecz piłkarski z Koroną (z której zresztą wywodziła się część graczy), ale wydaje się, że w tym okresie miała jeszcze bardzo nieformalny charakter. Oficjalnie w spisie Koła pojawiła się po wiosennych rozgrywkach 1912 roku i dlatego jeszcze niedawno datę tę uważano za równoznaczną z narodzinami zespołu. Inicjatorem powołania Polonii był kapitan Korony I - Wacław Denhoff-Czarnocki, który zaproponował kapitanowi Merkurego Wendorffowi oraz Stelli I Janowi Gebethnerowi połączenie ich drużyn, w oparciu nie o przynależność szkolną, ale poziom reprezentowany przez poszczególnych zawodników. Czarnocki zaproponował też nazwę klubu, która wszystkim przypadła do gustu. Ponieważ każdy z kapitanów bronił własnych barw szkolnych powstał projekt by wymyślić zupełnie nową kombinacje strojów. Padł pomysł by zakupić stroje biało-czerwone, ale jeden z propagatorów piłki kopanej w Warszawie, Bronisław Kowalewski, stanowczo odradził ten krok młodym futbolistom, przekonując ich, że występując w takich barwach szybko by ściągnęli na swoje karki zainteresowanie ze strony carskiej policji. Początkowo grano w koszulkach w czarno-białe pasy zakupionych w Królewcu, które jednak szybko się rozleciały, a poza tym na błotnistym boisku Agrykoli gdzie rozgrywano mecze piłkarskie koszulki i tak zazwyczaj przyjmowały czarne barwy. Następna partia zakupiona w Łodzi przez gracza drużyny, Janusza Mücka, miała już jednolity czarny kolor i od strony czysto praktycznej sprawdziła się zdecydowanie lepiej od pierwszej wersji. Młodzi piłkarze polubili nowe koszulki i następne partie zamawiano już wyłącznie w czarnym kolorze. Pierwszy mecz Polonii w jej tradycyjnych barwach został rozegrany 23 lutego 1913 roku i zakończył się pokonaniem Korony 4:0. Spodenki każdy załatwiał sobie we własnym zakresie, ale również przeważał kolor czarny. Nie zrezygnowano też z symboliki nawiązując do polskiej flagi, tyle że narodowe kolory umieszczono w klubowym herbie Polonii - biało-czerwone godło przyszywano albo przypinano w taki sposób by można je było szybko zerwać i schować w przypadku pojawienia się carskiej policji.
